”Μια μικρή ιστορία για την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης”, της Μαρίνας Κατσαρή

kouklo_-antama_n

Μικρή ιστορία

για την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης

(Φιλελεύθερος 20.3.2017)

Άρθρο Φιλελεύθερος

 Της Μαρίνας Κατσαρή

 Η μικρή μου ιστορία, όπως και οι ιστορίες του καθενός και της καθεμιάς ξεχωριστά, ίσως να μην είναι και τόσο δικιά μου. Όσο ήμουν παιδί, δεν θυμάμαι αν πραγματικά κολύμπησα στον χρόνο ή τον ονειρεύτηκα.

Γεννήθηκα σε ένα νησί όπου οι μύθοι και η υπερβολή είναι η καθημερινότητα των κατοίκων του. Ωστόσο, πριν καν πω την πρώτη μου ιστορία, έζησα τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής μου στη γη των Αράβων παραμυθάδων, σε ένα από τα Σουλτανάτα της αραβικής χερσονήσου, το Ομάν, όπου ακολουθήσαμε τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου έλεγε αργότερα ότι σαν μηχανολόγος κλιμάτιζε τα παλάτια ενός μεγάλου σουλτάνου. Στο μυαλό μου από τότε πάλευαν με βασανιστικό τρόπο να συνδυαστούν τα μαγικά χαλιά, τα τζίνι, ο Aladdin και η Σεχραζάτ με τα κλιματιστικά και τα μηχανοστάσια που εγκαθιστούσε ο πατέρας μου.

Η οικογένεια επέστρεψε τελικά στην πατρίδα των γονιών μου. Σ’ έναν τόπο γεμάτο πορτοκαλιές, μ’ έναν κάμπο στη μέση του νησιού και με μια πελώρια οροσειρά που διασχίζει απ’ άκρη σ’ άκρη το νησί και που παλιά ένωνε τους ανθρώπους που δύσιν ως ανατολήν τζιαι που βορράν ως νότον. Αλλά αυτά ήταν παλιά…

«Μεγάλωσα» στην ασπρόμαυρη σκακιέρα της Λευκωσίας, των αντίπαλων βασιλιάδων, πύργων και αξιωματικών, που από μικρή την φανταζόμουν να κλείνει στα δύο, να τσακίζει στη χαρακιά των συρματοπλεγμάτων και να κλείνει σαν κουτί, σαν σκακιέρα. Φανταζόμουν, ότι  έκλεινα μέσα στο κουτί της πόλης όλα τα πιόνια μαζί και ότι τα άφηνα εκεί μέσα να τσακώνονται για το πιο χρώμα θα παίξει πρώτο, σε ποιον βασιλιά πρέπει όλα τα πιόνια να δηλώσουν πίστη.

«Άνθρωποι όλων των χωρών αφηγηθείτε την ιστορία σας», έτσι έλεγε ο Ντάριο Φο, ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες του 20ου αιώνα. Μόνο έτσι γινόμαστε. Απλώς έτυχε να γεννηθούμε κάπου. Τυχαία αφήσαμε το χνάρι μας που δα ή που ’τζει.

Αυτό κάνει η αλαβάστρινη τέχνη της αφήγησης: φέρνει κοντά τον χρόνο που χάθηκε για πάντα με το κάθε επόμενο δευτερόλεπτο που περπατά σφυρίζοντας στην άμμο. Τυχαία γεννηθήκαμε κάπου, τυχαία φορέσαμε τα πρώτα μας ρούχα. Ας μην αφήσουμε και αυτό που θέλουμε να είμαστε στην τύχη του.

 *Το κείμενο αποτελεί τμήμα της παρέμβασης της Μαρίνας Κατσαρή στο Women Tedx 2016